Waarom de meeste bedrijven PPWR en EUDR verkeerd aanpakken

De meeste compliance-teams die zowel PPWR als EUDR beheren, behandelen ze als aparte werkstromen: verschillende teams, verschillende leveranciersverzoeken, verschillende tijdlijnen. Die aanpak was begrijpelijk in 2024. In 2026 wordt het een risico.

Dezelfde leveranciers ontvangen dubbele verzoeken. Dezelfde data wordt twee keer verzameld. En teams ontdekken dezelfde documentatiefouten twee keer, één keer per regelgeving, vaak te laat.

PPWR en EUDR reguleren verschillende zaken. De ene regelt hoe verpakkingen worden ontworpen, gelabeld en verwerkt. De andere regelt of producten met specifieke grondstoffen aantoonbaar ontbossingsvrij zijn. Maar ze zijn op dezelfde manier opgebouwd, en die gedeelde architectuur biedt de basis voor een slimmere aanpak.

Wat is PPWR en voor wie geldt het?

De Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR), Verordening (EU) 2025/40, heeft betrekking op alle verpakkingen en verpakkingsafval op de Europese markt, inclusief commerciële, huishoudelijke en industriële sectoren. De verordening vervangt de Verpakkingsrichtlijn 94/62/EG en creëert een uniform juridisch kader dat rechtstreeks van toepassing is in elke EU-lidstaat, zonder nationale omzetting.

Het kerndoel van PPWR is om alle verpakkingen op de EU-markt tegen 2030 op economisch haalbare wijze recyclebaar te maken, terwijl het gebruik van gerecycled plastic toeneemt en het gebruik van virgin materialen afneemt. Verpakkingstypes die in scope vallen zijn verkoopverpakkingen, groepsverpakkingen, transportverpakkingen en e-commerceverpakkingen voor alle materialen.

PPWR treedt niet in één keer in werking. De verordening introduceert een gefaseerd implementatieschema, waarbij verschillende verplichtingen op verschillende momenten van kracht worden. De eerste grote deadline is 12 augustus 2026, wanneer PFAS-verboden voor voedselverpakkingen en de verplichtingen rond de Conformiteitsverklaring (DoC) afdwingbaar worden. Recycleerbaarheidsvereisten, doelstellingen voor gerecyclede inhoud en hergebruiksverplichtingen volgen op afzonderlijke tijdlijnen tot en met 2030 en daarna. Belangrijke verplichtingen zijn onder meer stofrestrities, recycleerbaarheidsnormen, hergebruiks- en minimalisatievereisten, labellingregels en registratie voor uitgebreide producentenverantwoordelijkheid (EPR).

Wat is EUDR en welke producten vallen eronder?

De EU-ontbossingverordening (EUDR) vervangt de EU-houtverordening (EUTR) en breidt de reikwijdte uit naar zeven grondstoffen en hun derivaten: rundvee, cacao, koffie, palmolie, rubber, soja en hout. Grond die wordt gebruikt voor de productie van deze grondstoffen mag na 31 december 2020 niet zijn ontbost.

Producten die op de EU-markt worden verkocht of vanuit de EU worden geëxporteerd, moeten aan drie voorwaarden voldoen: ze moeten ontbossingsvrij zijn, geproduceerd in overeenstemming met de relevante wetgeving van het productieland, en gedekt door een zorgvuldigheidverklaring (DDS).

De huidige handhavingsdeadlines zijn 30 december 2026 voor grote en middelgrote marktdeelnemers, en 30 juni 2027 voor kleine en micro-marktdeelnemers.

Noot

In november 2025 steunden het Europees Parlement en de Raad wijzigingen, waaronder een uitstel van 12 maanden en vereenvoudigde verplichtingen voor kleine en micro-primaire producenten.

Deze updates zijn nog niet juridisch bindend. Totdat de definitieve tekst formeel is gepubliceerd in het EU-Publicatieblad, blijven de huidige verordening en deadlines van december 2026 en juni 2027 van kracht.

Hoe zijn PPWR en EUDR op dezelfde manier opgebouwd?

PPWR en EUDR delen dezelfde compliance-logica: bedrijven bewijzen compliance vóórdat ze producten op de markt brengen, niet erna. Beide verordeningen volgen hetzelfde patroon. Leveranciers leveren data, bedrijven beoordelen die aan de hand van vereisten, documenteren hun bevindingen, verklaren compliance, bewaren het bewijs en herhalen dit proces wanneer er iets verandert. Beide verordeningen maken het verklarende bedrijf juridisch aansprakelijk voor wat het ondertekent.

Dit is geen eenmalig project. Het is compliance die is ingebed in inkoop en leveranciersbeheer als een continu operationeel proces.

Drie structurele kenmerken maken de toeleveringsketen de gemeenschappelijke noemer voor beide verordeningen:

1. Afhankelijkheid van de toeleveringsketen: data van leveranciers is een kernvereiste van beide verordeningen. Compliance is alleen zo sterk als de data die leveranciers aanleveren. Als zij niet kunnen leveren, kunnen producten niet op de EU-markt worden gebracht.
2. Verantwoordelijkheidsketen: beide verordeningen creëren een cascade van verplichtingen door de toeleveringsketen op basis van de rol van het bedrijf. De eerste entiteit die een product op de markt brengt, draagt de zwaarste juridische last.
3. Doorlopend beheer: beide verordeningen zijn levende compliance-programma's die permanente operationele processen vereisen, geen projectmatige eenmalige inspanningen.

Wat zijn de meest voorkomende compliance-uitdagingen voor bedrijven?

Bedrijven die beide programma's parallel uitvoeren, stuiten consequent op vier structurele problemen.

Leveranciersmoeheid: leveranciers ontvangen data-verzoeken van elke klant, voor meerdere regelgevingen, vaak in verschillende formaten en met verschillende tijdlijnen. Zonder coördinatie ontvangt dezelfde leverancier overlappende verzoeken van verschillende teams binnen dezelfde organisatie.

Datacomplexiteit: beide verordeningen vereisen gedetailleerde, gestructureerde data die de meeste bedrijven vandaag de dag niet hebben. Deze data bevindt zich diep in de toeleveringsketen en bestaat zelden in een formaat dat klaar is voor compliance-gebruik.

Organisatorische fragmentatie: compliance-verantwoordelijkheden liggen bij meerdere teams, waaronder logistiek, inkoop, kwaliteit en duurzaamheid. Ze in silo's uitvoeren leidt tot dubbele leverancierscontacten, afzonderlijke systemen en geen gedeeld overzicht van de compliance-status.

Auditgereedheid: beide verordeningen geven bevoegde autoriteiten de bevoegdheid om op korte termijn documentatie op te vragen. Hiaten in het ene programma zijn vaak ook hiaten in het andere, die op hetzelfde moment worden ontdekt.

Elk van deze problemen heeft een structurele oplossing. De onderstaande secties lopen ze stap voor stap door.

Hoe verhouden PPWR en EUDR zich stap voor stap?

Het naast elkaar leggen van beide verordeningen onthult de gedeelde compliance-infrastructuur. Voor elke compliance-stap vereisen beide verordeningen vergelijkbare acties, wat betekent dat bedrijven de infrastructuur één keer kunnen bouwen en voor beide kunnen gebruiken.

Stap 1: Hoe bepaal ik mijn rol onder elke verordening?

Gedeeld inzicht: beide vereisen een beoordeling van de rol per SKU of per product. Die rol kan verschillen binnen een productportfolio.

‍

Stap 2: Welke producten vallen in scope?

Gedeeld inzicht: beide vereisen een systematische inventarisatie op productniveau. Breng het portfolio tegelijkertijd in kaart voor beide verordeningen.

‍

Stap 3: Hoe breng ik mijn toeleveringsketen in kaart voor beide verordeningen?

Gedeeld inzicht: beide vereisen het in kaart brengen van de toeleveringsketen: het identificeren van tiers, het documenteren van tussenpersonen en het opbouwen van een leveranciersregister. Doe dit één keer.

‍

Stap 4: Welke data moet ik precies verzamelen bij leveranciers?

Gedeeld inzicht: dit is het grootste knelpunt in beide verordeningen en de grootste kans om te consolideren. Één leveranciersproces, twee datastromen.

‍

Stap 5: Hoe werkt de compliance-beoordeling onder elke verordening?

Gedeeld inzicht: beide volgen een patroon van beoordelen, handelen en documenteren. Bouw één beoordelingskader met twee modules.

Stap 6: Wat zijn de doorlopende rapportage- en monitoringverplichtingen?

Gedeeld inzicht: bouw één compliance-kalender. Één functie voor regelgevingsmonitoring. Één updatecyclus voor leveranciers. Twee verordeningen als output.

Hoe zien autoriteitscontroles eruit onder elke verordening?

‍

Gedeeld inzicht: houd één compliance-dossier per product bij dat beide verordeningen dekt. Autoriteiten kunnen op elk moment om documentatie vragen.

Hoe structureer je leveranciersverzoeken voor PPWR en EUDR?

Leveranciers vormen de basis van zowel PPWR- als EUDR-compliance, en ze worden overspoeld met verzoeken. Eén leverancier kan verzoeken ontvangen van inkoop-, duurzaamheids- en compliance-teams binnen dezelfde organisatie, én van meerdere klanten in verschillende formaten.

Het gevolg is trage reacties, onvolledige inzendingen en compliance-hiaten die terug te voeren zijn op het verzoekende bedrijf. De oplossing is een gestructureerd vijfstappenraamwerk: breng producten en blootstellingen in kaart, bepaal wie wat verschuldigd is, en ontwerp vervolgens één geïntegreerd leveranciersverzoek dat beide verordeningen dekt.

Stap 1: Breng je productportfolio in kaart

Begin met SKU's, niet met verordeningen. Identificeer voor elk product welke verpakkingstypes onder PPWR vallen en welke ingrediënten of grondstoffen onder de zeven grondstoffen van EUDR vallen. Houd er rekening mee dat één product meerdere rollen kan activeren onder elke verordening. Je kunt de fabrikant zijn voor het ene verpakkingstype en de importeur voor het andere, of zowel marktdeelnemer als downstream-marktdeelnemer, afhankelijk van je positie in de toeleveringsketen.

Een chocoladereep met een branded wikkel en kartonnen doos betekent dat je de materiaalsamenstelling, stoftestresultaten en technische documentatie van je verpakkingsleveranciers moet verzamelen voor een Conformiteitsverklaring onder PPWR, én aanvullende cacaooorsprong- en geolocatiedata van je grondstoffenleveranciers onder EUDR. Olijfolie in een glazen fles met een etiket volgt hetzelfde PPWR-proces, maar valt volledig buiten de reikwijdte van EUDR.

Stap 2: Bepaal wie je wat verschuldigd is

Zodra de productblootstelling duidelijk is, bepaal je welke leveranciers welke verplichtingen hebben. Van een verpakkingsconverter (PPWR): materiaalsamenstelling per verpakkingstype, stoftestresultaten voor PFAS-limieten en zware metalen, recycleerbaarheidsbeoordelingsdata en technische documentatie conform Bijlage VII.

Van een grondstoffenleverancier (EUDR): land en regio van herkomst, geolocatiedata op perceelniveau, bewijs van legale productie en een zorgvuldigheidverklaring indien beschikbaar.

Stap 3: Ontwerp één geïntegreerd verzoek

Combineer beide databehoeften in één leverancierscontact. Lever vooraf ingevulde Conformiteitsverklaringssjablonen aan die verwijzen naar Verordening (EU) 2025/40, een overzichtspagina die uitlegt welke data vereist is en waarom, en gestructureerde EUDR-datatemplate voor grondstoffenleveranciers.

Hoe minder wrijving er is in het responsproces, hoe sneller en vollediger de inzendingen zullen zijn.

Stap 4: Segmenteer leveranciers op risico

Niet alle leveranciers dragen hetzelfde risico. Tier 1 omvat leveranciers met dubbele blootstelling die zowel EUDR-grondstoffen als branded verpakkingen leveren. Deze dragen het hoogste gecombineerde risico en moeten als eerste worden geprioriteerd.

Tier 2 omvat leveranciers die uitsluitend EUDR-grondstoffen leveren. Vraag oorsprong- en geolocatiedata op. Tier 3 omvat leveranciers die uitsluitend PPWR-verpakkingen leveren. Vraag DoC-informatie en technische documentatie op.

Stap 5: Verminder de last voor leveranciers

Het knelpunt is vaak begrip bij leveranciers, niet de bereidheid. Lever vooraf ingevulde sjablonen, duidelijke instructies en een korte toelichting op de juridische gevolgen van niet-reageren. Gestructureerde outreach levert consequent snellere en volledigere reacties op dan open verzoeken.

{{ppwr-document-checker}}

Hoe ziet de compliance-kalender voor 2026 eruit?

De rest van 2026 kent vier afzonderlijke compliance-fasen voor bedrijven die beide verordeningen beheren.

Nu tot juni 2026: identificeer producten die in scope vallen en de data die per verordening van leveranciers nodig is. Verstuur een geïntegreerd dataverzoek. Prioriteer producten met dubbele blootstelling, zoals cacao, koffie en palmolie met branded verpakkingen.

Juni tot augustus 2026: prioriteer PPWR-dataverzameling. Ondersteun leveranciers met ontbrekende context of informatie. Stoftestresultaten voor PFAS en zware metalen in voedselverpakkingen hebben doorlooptijden van zes tot twaalf weken; dit werk kan niet wachten.

12 augustus 2026: PPWR is van toepassing. Niet-conforme verpakkingen mogen de EU-markt niet betreden. Conformiteitsverklaringen moeten aanwezig zijn.

Augustus tot december 2026: prioriteer EUDR-dataverzameling voor grote en middelgrote marktdeelnemers, terwijl PPWR-compliance wordt gehandhaafd.

30 december 2026: EUDR is van toepassing op grote en middelgrote marktdeelnemers. Zendingen zonder geldige DDS worden geblokkeerd.

Wat is het voordeel van een geïntegreerde compliance-aanpak?

Bedrijven die PPWR en EUDR behandelen als één geïntegreerd compliance-programma, met gedeelde leverancierscontacten, data-infrastructuur en compliance-kalenders, zullen sneller handelen en minder middelen verspillen dan bedrijven die ze in afzonderlijke silo's uitvoeren.

Ze zijn ook beter gepositioneerd voor auditgereedheid, omdat het bijhouden van één compliance-dossier per product dat beide verordeningen dekt praktischer is dan het beheren van twee afzonderlijke systemen.

De verordeningen zijn verschillend. De infrastructuur om ze te beheren hoeft dat niet te zijn.

Veelgestelde vragen

Geldt PPWR ook voor B2B-verpakkingen naast consumentenverpakkingen?

Ja. PPWR heeft betrekking op alle verpakkingen die op de EU-markt worden gebracht, inclusief commerciële, industriële en transportformaten. De verplichtingen en tijdlijnen verschillen per verpakkingstype, maar de reikwijdte is breed.

Wat gebeurt er als een leverancier geen Conformiteitsverklaring kan aanleveren?

Onder PPWR moeten importeurs en distributeurs verifiëren dat er een DoC bestaat voordat ze verpakkingen op de markt brengen. Als een leverancier er geen kan aanleveren, mag de verpakking wettelijk gezien niet in de EU worden verkocht.

Kunnen we hetzelfde leveranciersverzoek gebruiken voor PPWR en EUDR?

Ja, en dit is de aanbevolen aanpak. Ontwerp één outreach die PPWR-verpakkingsdata (materiaalsamenstelling, stoftestresultaten, DoC) en EUDR-grondstoffendata (geolocatie, productiedatums, legaliteitsbewijs) verzamelt van dezelfde leverancier in één document.

Is het waarschijnlijk dat de PPWR-deadline van 12 augustus 2026 verschuift?

Per 31 maart 2026 is de toepassingsdatum van 12 augustus 2026 voor PPWR niet gewijzigd. Nieuwe EU-Commissie-richtlijnen gepubliceerd op 30 maart 2026 bevestigen expliciet dat de PFAS-deadline een harde grens is zonder uitputtingsperiode voor voorraden.

Wat zijn de gevolgen van niet-naleving onder EUDR?

Autoriteiten kunnen boetes opleggen van maximaal 4% van de totale jaarlijkse EU-omzet, goederen in beslag nemen en tijdelijke marktuitsluitingen toepassen. De vereiste reactietijden bij een auditverzoek variëren per land.

Dit artikel is gebaseerd op het Coolset-webinar 'Combining PPWR & EUDR: Key insights for your compliance strategy', gepresenteerd op 31 maart 2026 door Elisavet Diamantopoulou (Head of Research) en Frederica Crouch (Applied Researcher). Je kunt het beluisteren op onze website, Youtube of Spotify.

{{product-tour-injectable}}