In corporate duurzaamheid zijn Scope 3-emissies, alle indirecte emissies uit de toeleveringsketen van een bedrijf, een belangrijk aandachtspunt.

Volgens het UN Global Compact kunnen deze gemiddeld maar liefst 70% van de totale emissies van een bedrijf uitmaken. Kortom: een groot deel van je milieu-impact.

Dit overweldigende percentage laat zien waarom het leren meten van Scope 3-emissies essentieel is in de duurzaamheidsreis van je bedrijf. Het probleem? Deze emissies zijn notoir moeilijk bij te houden.

In dit blogartikel bespreken we de verschillende emissiebronnen waarmee groeiende bedrijven te maken hebben, zoomen we in op waarom Scope 3-emissies zo'n uitdaging vormen, en verkennen we technologische oplossingen die het bijhouden van emissies een stuk eenvoudiger maken.

Korte opfrisser: het verschil tussen Scope 1 en 2 en Scope 3-emissies

Voordat we ingaan op de uitdagingen van het meten van Scope 3-emissies, vatten we kort de verschillende emissietypen samen en waar ze vandaan komen.

Het Greenhouse Gas Protocol (GHG Protocol), opgericht in 1998, is een internationaal erkend raamwerk voor de rapportage van broeikasgasemissies door bedrijven. Het geldt als de gouden standaard voor organisaties die hun uitstoot willen meten, monitoren en rapporteren. Het protocol verdeelt emissies in drie afzonderlijke scopes:

Scope 1: Directe emissies

Scope 1-emissies zijn directe emissies afkomstig van bronnen die je bedrijf bezit of beheert.

Dit omvat alles wat je bedrijf verbrandt, van olie en aardgas tot benzine, diesel en zelfs hout. Denk aan de brandstof voor je gebouwen, voertuigen of andere bedrijfseigen apparatuur.

Scope 2: Indirecte emissies uit ingekochte energie

Scope 2-emissies komen voort uit de energie die je bedrijf inkoopt om de bedrijfsvoering draaiende te houden, doorgaans van een energieleverancier. Ze omvatten emissies die worden gegenereerd door ingekochte elektriciteit, stoom, verwarming of koeling die elders wordt geproduceerd.

Deze emissies zijn relatief eenvoudig bij te houden via het verbruik op je energierekeningen.

Scope 3: Alle overige indirecte emissies

Scope 3-emissies zijn alle indirecte emissies die niet onder Scope 2 vallen. Wist je dat ze tot 11,4 keer groter kunnen zijn dan de emissies die je eigen activiteiten genereren?

Dat komt doordat ze de volledige CO2-voetafdruk van de waardeketen van je bedrijf omvatten. Kortom: alles wat nodig is om je product te maken en te consumeren.

Het GHG Protocol verdeelt deze in 15 upstream- en downstreambronnen. Dit zijn de categorieën om rekening mee te houden:

Upstream-emissies (alles om je product te produceren):

• Ingekochte goederen en diensten
• Kapitaalgoederen
• Brandstof- en energiegerelateerde activiteiten die niet onder Scope 1 of 2 vallen
• Transport en distributie (upstream)
• Afval gegenereerd bij bedrijfsactiviteiten
• Zakelijke reizen
• Woon-werkverkeer van medewerkers
• Upstream geleasede activa

Downstream-emissies (alles om je product te consumeren):

• Transport en distributie (downstream)
• Verwerking van verkochte producten
• Gebruik van verkochte producten
• Verwerking aan het einde van de levensduur van verkochte producten
• Downstream geleasede activa
• Franchises
• Investeringen

{{product-tour-injectable}}

Waarom het berekenen van Scope 3-emissies lastig kan zijn

Hoewel Scope 3-emissies gemiddeld bijna driekwart van de emissies van een bedrijf uitmaken, en in sectoren zoals financiën zelfs oplopen tot 99,98%, zijn er nog altijd grote uitdagingen bij het meten van emissies in de waardeketen.

Een van de voornaamste moeilijkheden is het gebrek aan nauwkeurige data. Veel bedrijven beschikken nog niet over de capaciteit of systemen om emissies bij te houden, wat leidt tot hiaten en inconsistenties.

Daarnaast is er een opvallend tekort aan medewerkers met technische expertise op het gebied van koolstofbeheer. Dit maakt het lastig om emissies effectief te meten en te analyseren. Tip: emissiebeheersoftware zoals Coolset kan hierbij helpen.

Bovendien ontbreekt een gestandaardiseerde methodologie voor het berekenen van Scope 3-emissies, waardoor het moeilijk is om gegevens uit verschillende bronnen en entiteiten te vergelijken.

4 grootste uitdagingen bij het meten van Scope 3-emissies

We verkennen de vier grootste uitdagingen in meer detail en bieden praktische strategieën om ze aan te pakken.

1. Leveranciers missen vaak essentiële emissiedata

Een belangrijke uitdaging bij het meten van Scope 3-emissies is dat leveranciers vaak niet over de benodigde emissiedata beschikken. Omdat emissierapportage nog maar net mainstream begint te worden, hebben veel leveranciers nog onvoldoende marktdruk gevoeld om inzicht te krijgen in de emissies van hun producten.

Praktische oplossingen:

• Stimuleer je leveranciers om te beginnen met het basaal bijhouden van emissies.
• Deel best practices met je leveranciers voor betere dataverzameling rondom emissies.
• Gebruik branchegemiddelden als tijdelijke maatstaf om hiaten op te vullen.

2. Geen gestandaardiseerd raamwerk voor het rapporteren van bepaalde emissies

Een andere grote hindernis is het ontbreken van een gestandaardiseerd raamwerk voor het rapporteren van emissies van producten of diensten. Dit zorgt voor aanzienlijke hiaten in transparantie en toegankelijkheid, waardoor het voor bedrijven lastig is om nauwkeurig over hun Scope 3-emissies te rapporteren.

In de VS legde bijvoorbeeld minder dan 1% van de bedrijven in de financiële sector hun Scope 3-emissies adequaat vast op een manier die voldeed aan de kwaliteitsnormen van ISS ESG.

Praktische oplossingen:

• Pleit voor branchebrede initiatieven om emissierapportage te standaardiseren.
• Gebruik erkende raamwerken zoals het GHG Protocol of de European Sustainability Reporting Standards (ESRS) als leidraad.
• Laat je emissiedata verifiëren door een derde partij om de geloofwaardigheid te vergroten.

3. Import van materialen maakt waardeketens minder transparant

Waardeketens zijn van nature complex, zeker wanneer je directe leveranciers (Tier 1) materialen importeren van anderen (Tier 2). Deze meerdere lagen kunnen het spoor van Scope 3-emissies vertroebelen, waardoor het moeilijk is om je volledige milieu-impact nauwkeurig bij te houden en te kwantificeren.

Praktische oplossingen:

• Werk aan het in kaart brengen van de reis van je materialen, van oorsprong tot aan je deur.
• Stimuleer je leveranciers om transparantere rapportagepraktijken te hanteren.
• Gebruik technologische oplossingen zoals blockchain voor een beter inzicht in je toeleveringsketen.

4. Het meten van emissies van diensten kent minder duidelijke parameters

Diensten vormen een unieke uitdaging bij het meten van emissies, vanwege de immateriële aard van hun output. Anders dan bij producten ontbreken bij diensten duidelijke, kwantificeerbare parameters, waardoor het lastig is om de gegenereerde emissies te bepalen.

Praktische oplossingen:

• Ontwikkel een raamwerk om emissies te schatten op basis van de activiteiten van de dienst.
• Werk samen met dienstverleners om richtlijnen op te stellen voor het rapporteren van emissies.
• Gebruik secundaire data om emissies te schatten wanneer directe data niet beschikbaar is.

Technologische oplossingen voor het beheer van Scope 3-emissies

Met meerdere leveranciers en partners in je toeleveringsketen kan het meten van Scope 3-emissies op eigen kracht overweldigend lijken.

Gelukkig zijn er veel geavanceerde emissiebeheertools beschikbaar die je helpen emissies effectief bij te houden, te analyseren en te verminderen.

Platformen zoals Coolset gebruiken krachtige dataverzamelingstechnieken om je Scope 1-, 2- en 3-emissies te meten volgens de GHG Protocol-methodologie, en dat terwijl je tijd en middelen bespaart. Ze helpen je bedrijf ook te voldoen aan de nieuwste duurzaamheidsvereisten en genereren rapporten op basis van jouw behoeften.

Benieuwd hoe het werkt? Vraag een gratis demo aan en ontdek hoe Coolset de aanpak van emissiebeheer binnen jouw bedrijf kan transformeren.